loader

Arend Koers

In december 1969 zijn wij van Amsterdam naar Muiderberg verhuisd. Ik werkte als kinderarts in het Burgerziekenhuis in Amsterdam-Oost. Ouders en grootouders kwamen met hun kinderen op een brommertje naar het strand van Muiderberg. De tram, de Gooische Moordenaar, reed toen al niet meer. Het was een enorme ontspanning om na een drukke werkdag aan het meer (eertijds de Zuiderzee) te staan en te genieten van de rust en het uitzicht. ‘s Zomers genoten we van het ‘strandgewoel’, wat toch een soort continu vakantiegevoel veroorzaakte. Onze kinderen genoten van het wonen in het dorp en van de gemeenschap van het dorp.
Na een aantal jaren raakte het strandpaviljoen De Zeemeeuw steeds meer in verval en om enige invloed te hebben op de wijze van ‘uitbaten’ besloten we als bewoners aan de Zeeweg een ‘non-profit’-stichting op te richten en de gebouwen te kopen door als leden voor de bank garant te staan. Na enige jaren van experimenteren, konden we de huidige uitbater aanstellen, die het geheel tot tevredenheid exploiteert. Van de pacht konden we als bestuur het geheel goed onderhouden en voorzieningen treffen en een noodzakelijke nieuwbouw laten doen. De laatste tijd heeft de stichting SSRM ook de mogelijkheid om ideĆ«le organisaties in het dorp te sponsoren, voor zover en zolang noordwesterstormen geen noodzaak tot nieuwbouw vormen.

Vera-close
Ook na onze pensionering genieten wij nog steeds van de rust en het uitzicht aan de Zeeweg en de gemeenschap van het dorp! De Zeemeeuw ziet er gelukkig nog steeds verzorgd uit en velen kunnen genieten van het eten en het strand, in de buurt. Het is wel druk, maar niet overvol zoals aan het Noordzeestrand.


Design: Banche & Co